Parafina jako węglowodór nienasycony jest otrzymywana w procesie destylacji

frakcjonowanej ropy naftowej.

Parafina musi wykazywać pewna plastyczność, dlatego łączy się parafinę stała z płynna w

proporcji 20 kg parafiny stałej i 1 litr ; ” parafiny płynnej.

W celach leczniczych stosuje się parafinę stała chemicznie czysta, dla której temperatura

topnienia wynosi 42-45°C. Parafina zastygając przechodzi w stan stały.

Jej cecha charakterystyczna jest duża pojemność cieplna i małe przewodnictwo, co pozwala

jej długo utrzymywać ciepło.

W trakcie stosowania okładów parafinowych, ciepło przenika głęboko do tkanek,

podwyższając w znacznym stopniu ich temperaturę.

Zabiegi parafinowe można wykonywać w różnych modyfikacjach.

Najczęściej stosuje się zawijanie parafinowe w postaci plastrów o grubości 2-2,5 cm.

Mogą to być pędzlowania, okłady lub bezpośrednie kąpiele kończyn (tak zwane „rękawice”

lub „skarpety”), a także maseczki, jak w przypadku porażenia nerwu twarzowego.

Czas zabiegu powinien trwać 30-45 minut, przeciętnie 30, nie mniej jednak ni_ 20 minut.

Dłuższe trzymanie okładu z parafiny jest bezcelowe, ze względu na wystudzenie masy

parafinowej.

W trakcie ochładzania się masy parafinowej, pojawia się pewien element mechaniczny.

Otóż, bardzo pozytywnym zjawiskiem jest fakt zmniejszania swej objętości, co w rezultacie

daje efekt wywierania ucisku na rozgrzane tkanki. Dochodzi wówczas do łatwego

przekazywania ciepła, a jednocześnie zapobiega przegrzaniu ogólnemu. Zabiegi te ułatwiają

krążenie w naczyniach skóry, wzmagają procesy utleniania oraz ułatwiają resorbcje i

wydalanie z tkanek toksycznych produktów procesu zapalnego.

Seria zabiegów parafinowych zlecanych jednorazowo w liczbie 10-20, powinna byc

powtarzana nie częściej niż raz na pół roku. Nadużywanie jest bowiem przyczyna

odwapnienia kości, dlatego należy unikać stosowania parafinoterapii u dzieci i osób w

podeszłym wieku lub ze stwierdzona osteoporoza.

Po 20-30 okładach stosowanych codziennie, należy dokonać co najmniej kilkutygodniowej

przerwy.

Po zawijaniu nie wolno wychładzać przegrzanych części ciała przez 2-3 godziny.

Obowiązują ogólne wskazania i przeciwwskazania do leczenia ciepłem, przy czym przyjmuje

się, że głównymi wskazaniami do stosowania parafinoterapii są:

-przykurcze stawów;

-blizny;

-zrosty pooperacyjne;

-urazy więzadeł i torebek stawowych (nie wcześniej ni_ 2 tygodnie po urazie);

-niektóre porażenie nerwów obwodowych;

-schorzenia stawów o różnej etiologii;

-zmiany zwyrodnieniowe i zniekształcające w stawach (bez odwapnień);

-RZS i ZZSK;

-wysiękowe zapalenie opłucnej i dychawica oskrzelowa;

-jako przygotowanie do ćwiczeń.

Do przeciwwskazań dodatkowo należą:

-odwapnienia – osteoporoza;

-czynna gruźlica;

-ubytki i owrzodzenia skóry, wypryski;

-ostre stany chorobowe;

-swie_e blizny;

-zespół Sudecka;

-obrzęki i zaburzenia czucia

-choroby serca

-choroby naczyń krwionośnych

-na części ciała, które bezpośrednio przed zabiegiem były wychłodzone oraz na wilgotna

skórę, aby nie spowodować oparzenia.

– hemofilia,

– miażdżyca,

– nadciśnienie tętnicze,

– choroby nowotworowe,

– żylaki,

– zmiany troficzne skóry,

– świeże wynaczynienia,